Czyste Zło. Potęga Nieumarłych – w oczach redaktorek Horyzontu

Jak oceniasz fabułę książki, poprowadzone wątki i dialogi. Co jest Twoim zdaniem za, a co przeciw. (wady i zalety).

Patrycja Smaga – Fabuła, jako walka dobrych i złych bohaterów, nie jest niczym nowym, zaskakuje jednak to, że rozgrywające się wydarzenia oglądamy z perspektywy tych złych. To znacząco wpływa na odbiór i pozytywną ocenę książki. Może brakowało mi jedynie jeszcze większego podkreślenia motywacji Nieumarłych, chęci zemsty na Eldarach za zajęcie ich terytorium, większego dramatyzmu, gdy wyszły na jaw różnice w motywacjach i planach dwóch głównych bohaterów, Magariona i Ovina. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie sposób prowadzenia przez autora dialogów, pod tym względem raczej nie odczuwa się, że to jego literacki debiut, są napisane dobrze, naturalnie. No może poza niektórymi wypowiedziami Magariona, tak jak „Moje martwe serce cieszy się, że cię widzi!” – używane jako standardowe powitanie. Ale ze względu na charakter postaci i to staje się zaletą. Tak naprawdę przeszkadzał mi tylko niezbyt umiejętnie poprowadzony wątek pseudo tajemniczego planu Ovina. Te momenty, kiedy jednocześnie autor chciał trzymać czytelnika w niepewności i odsłaniał ważny element, co sprawiło, że chyba zbyt szybko udało mi się rozszyfrować jego konspirację.

Anna Jakubczak – Ciekawym zabiegiem zastosowanym przez autora jest stworzenie fabuły z perspektywy złych bohaterów. Całkiem inna perspektywa niż tradycyjnie, dzięki czemu zakończenie nie jest tak przewidywalne. Akcja ciągnie się bardzo wartko, pomimo że początkowe 10-20 stron idzie nieco mozolnie, ale nie należy zniechęcać się na samym starcie. Zgodzę się z podkreśleniem motywatora Nieumarłych, może ich głębszej historii kim byli zanim stali się Nieumarłymi. Do samych dialogów również podeszłam z pozytywnym zaskoczeniem. Zwłaszcza, że uważam, iż napisanie dobrych i naturalnych dialogów jest trudną rzeczą, najbardziej dla debiutanta. Pomimo iż nie jest to gatunek, który mogłabym określić, jako ulubiony, dałam się wciągnąć bohaterom i dynamicznej akcji.

Które z postaci i dlaczego przykuły Twoją uwagę?

Anna Jakubczak – Na początku urok stylu wypowiedzi Magariona. Zawsze, kiedy czytałam „Moje martwe serce cieszy się na Twój widok” uśmiech pojawiał mi się sam na twarzy, miało to swój urok. Podobało mi się też jego przywiązanie do Gregora. Bardzo ciekawiła mnie Faelia i postać Lady Strash, która jest moją ulubioną. A jeśli miałabym wskazać ulubioną rasę, byłyby to na pewno święte Elfy. Tajemnicza jest postać Ovina, czasem działał na mnie denerwująco, czasem zaciekawiał, ale to oznacza, że jego postać była dobrze skonstruowana, aby wywoływać emocje. Czasem wydawał mi się za bardzo despotyczny i przekoloryzowany w swojej nienawiści i żądzy władzy. Nie miałam podczas lektury postaci, której bym nie lubiła, może poza Delashem.

Co sądzisz o dodatkach graficznych do książki (mapka)?

Anna Jakubczak – Bardzo dobrym pomysłem była dołączona do książki mapka krain, która świetnie obrazowała rozmieszczenie krain oraz czarne czaszki jako przerwy między wątkami w rozdziałach. Chociaż dla fanów Tolkiena może się wydawać powyższa mapka inspiracją zaczerpniętą z jego książek. Dla mnie taki zabieg dodania mapki czy wspomnianej czaszki to zabieg graficzny jak najbardziej na plus.

Czy w Twojej opinii książka wyróżnia się w swoim gatunku?

Patrycja Smaga – Dawid Przybysz konstruując fabułę w ten sposób postawił sobie poprzeczkę dość wysoko, chociaż próbowało tego co najmniej kilku autorów, nie tylko z nurtu fantastyki. W Uniwersum Star Wars powstała trylogia „Darth Bane” opowiadająca o Lordzie Sithów, twórcy nowej tradycji i „Zasady Dwóch”, której autorem jest Drew Karpyshyn, Patrick Süskind w swoim „Pachnidle” opisał historię mordercy o niesamowicie rozwiniętym zmyśle węchu, w „Portrecie Doriana Gray’a” autorstwa Oscara Wilde’a tytułowemu Dorianowi także daleko było do anioła, a debiutujący „Kłamcą” Jakub Ćwiek za swojego głównego bohatera obrał Lokiego, boga oszustwa. Cieszę się jednak, że zamiast pójść w stronę bardzo popularnego ostatnio uzasadniania, tworzenia filozofii dla swoich złych bohaterów i tego, że czynią oni zło ze szlachetnych pobudek, autor postawił na prosty wątek zemsty i przejęcia władzy przez Nieumarłych. Brakuje nam złych do szpiku kości potworów, którym nie jesteśmy w stanie współczuć i usprawiedliwić ich czyny, a przecież tak jak kierujący się dobrem Wszechświata, Thanos, mają oni swój urok.

Dlaczego polecasz/ nie polecasz książki innym?

Patrycja Smaga – Książkę „Czyste zło” polecam fanom udanych debiutów oraz miłośnikom fantastyki, którzy szukają nieco innej perspektywy. I chociaż wyczuć można u autora wiele inspiracji i rozwiązań podpatrzonych u innych, nikt nie powinien czuć się zawiedziony.

Anna Jakubczak – Ja polecam zarówno fanom fanstasy, jak i osobom, które chciałby by spróbować czegoś nowego lub są znudzone schematycznymi książkami z tego gatunku. „Czyste zło” to książka, która naprawdę potrafi wciągnąć, debiut bardzo dopracowany, przemyślany i opisany z niezwykłą dokładnością i wyobraźnią. Jego lektura będzie naprawdę miło spędzonym czasem.

Redakcja Administrator
Magazyn Kulturalny Horyzont – nieformalne pismo internetowe założone 5 września 2015 r. przez dziennikarkę, poetkę i kandydatkę do ZLP Oddział Szczecin Annę Jakubczak. Horyzont ma na celu przekazywanie rzetelnych informacji, zachęcać do rozwoju osobistego i poznawania świata oraz dawać możliwość pokazania się szerszemu gronu poprzez organizowanie spotkań autorskich, wernisaży, slamów poetyckich i innych imprez kulturalnych we współpracy ze Związkiem Literatów Polskich oddział w Szczecinie, Książnicą Pomorską, Starą Rzeźnią oraz Regionalnym Stowarzyszeniem Literacko-Artystycznym w Policach.
follow me

Dodaj komentarz